23 Eyl 2008

Varlığım ve Uh Ah Dev Adaaaam!

Evin yakınlarında bir ilkokul var(mış).
Çocuklar az önce 'andımız' ı okuyorlardı. O kadar komikler ki, minnacık oldukları seslerinden belli.
Okuyacağız diye bir taraflarını yırttılar. Çok içten ve çokça! bağırarak bir güzel söylediler, sonra da ''uh ah dev adaaaam, oniki dev adaaaam'' melodisiyle çalan zil eşliğinde sınıflarına girdiler..

O ne biçim bir zil anlamadım, çook komik!

Zavallı minnacık çocuklar, andımızı o kadar yırtınarak okuyorlar ki kendilerini onca paraladıktan sonra ne hal kalır, ne de ders anlayacak enerji. Zaten bir lokma canları var, onu da 'varlığım' diye bitirip tükettiler.

Söylesinler tabi, söylemesinler değil. Ama daha sakince söyleseler de kendilerini paralamasalar, gelecekleri için daha iyi olmaz mı? Her an topluca ses telleri patlaycak ve birkaç sokak ötede olan bizim eve kadar kanlar fışkıracak diye korkuyorum...

Hiç yorum yok: