23 Ara 2010

Yeni Yıl Falan Filan

Yeni yıl kutlamalarıyla ilgili fikirlerim stabil, yer sene aynı, pek bir değişiklik olmuyor.


Süslemeleri, ışıklandırmaları, sokakların rengarenk olmasına bayılıyorum, ama tam olarak neyi kutluyoruz hala anlayabilmiş değilim. Büyük ihtimalle kutlayan herkeste tam bilmiyor ama bir ışıl ışıl olma durumu, fındık fıstık, kırmızı don, bol içki, kalabalığın sokaklara doluşması, bir sürü mini etekli kızın yine ve yeniden taciz edilmesi, aynı gecede televizyona ülkenin bütün iğrenç ve kıro şarkıcılarının doluşması, sibel can'dır, muazzez ersoy ya da abacı'dır falan feşmekan hayatlarımıza değişik renkler serpiştiriyor.

Bana kalırsa tam bi saçmalık...

Bana kalırsa o süsler var ya, hah işte onlar her zaman sokaklarda olmalı zaten, şehirlerimiz pek bir pis, sıkıcı, heryer çöplerle dolu. O ışıklar var ya hani mavi, kırmızı, sarı yanıp yanıp sönen, işte onlar hep kalsın bana kalırsa. Yılbaşının tek sevdiğim yönü de bu.

Oluyor mu? Hayır. Ben ne yapıyorum? Kutluyor muyum? Hayır. Neyi kutluyoruz anlamadım ki eşlik edeyim...

Her neyse, bunca tantana, dünya bir tur daha döndü diye olan garip reaksiyonlar bir işe yarasın isterim. Yazılarını severek takip ettiğim Selin'in bu konudaki bikaç paylaşımını twitter'da elimden geldiğince yaymaya çalışıyorum. Bir de buradan yazayım istedim, yılbaşı hediyeleriniz Yedikule Barınağı'ndan olabilir. Bütün gelir o miniklerin, muhtaçların boğazından geçen ufacık birer lokmaya dönüşecek. Daha güzeli olabilir mi? Bence hayır.

İlgili linkler;
Barınağın bu
Selin'inkiler;
bu
ve bu.

Böyle blogları, böyle insanları öyle çok seviyorum ki... Keşke herkes elinden geldiğince birşey yapsa...

Haa elimizden gelen ot kombinim bok kombinim yazmak diyorsanız eğer, bir gün de yerine Yedikule kombinim yazsanıza görelim?!

26 Kas 2010

Minnak İçin Yuva

Bu bebeye yuva arıyoruz.

Tipe bakar mısınız? Tam bi bebek, çok zararsız, koltuğa oturduğumda omzuma kıvrılıp uyuyo, masadayken kucağıma tırmanıp uyuyo, sıcak su torbasını koyuyorum altına uyuyo, koltuğa koyuyorum uyuyo, kutusuna koyuyorum uyumaya devam ediyo.
Tam bir tuzluk, nerde bırak orada bulursun.

Yaklaşık 2,5-3 aylık bi kız. Çok sakin, sürekli tırıldıyo.
Evde iki kedim olmasa, bırakmam kimselere, ama bakamam hepsine birden ne yazık ki. Eşimin annesindeydi, kutunun içinde, kapağı da kapalı öyle bekliyodu. Ne bi hık ne bi mık, ses yok soluk yok. Dedim bizim sitede dursun, insanlar çok seviyo hayvanları bakarız el birliğiyle. Ama çok bebek, ve çok iyi huylu. Sokakta kalmasın bu bebek.

Yuvasını açmak isteyen olur mu? Lütfen benimle iletişime geçin, baktıkça içim eziliyo, nasıl koyarım bunu dışarıya?

Of ya, hayvan sevmeyene hayat ne rahat gerçekten!

Hadi siz de benim gibi sevin :)

16 Kas 2010

Cartoon Network&Lig TV

Her zaman şikayet ederim, evde sürekli History Channel, Nat. Geo., Cartoon Network izliyoruz diye. Azıcık yerli kanalları dolaşalım, beğensekte beğenmesekte dizilere bakınalım. Ne biliyim hiç olmadı haberleri izleyelim. Dışarıda bir hayat var yahu, entel dantel nereye kadar? İşin özü halk olalım halk!
Varsa yoksa birinde cosmic temalı çizgifilmler, uçan kaçan varlıklar, diğerlerinde bok böceğinin yaşamından kesitler, köpek balıkları (ki izle izle sonra yazın denize giremiyorum), kelebeğin narin kanatları...
Hayvanları ne kadar sevdiğim aşikar, fakat inanır mısınız pazar kahvaltılarında bile maymun götü izliyoruz. Pek iştah açıcı olmuyor haliyle...


Oysa şimdi butun bunlar için Tanrı'ya şükrediyorum. Neden derseniz, amcamı ziyarete geldik ve TV'de maç var. Ne dedim ne ettimse kapattıramadım. İddasına göre en sevdiği yeğeni benim, fakat mezardan dedem bile gelse şu an kumandayı vermezmiş. Gelsin de o korkuyla nasıl üç buçuk atıp saliveriyo görürüm o zaman. Tabi bunu söyleyemedim.

Biz annemle içeri gidecekmişiz, küçük televizyonda ne istiyosak izleyecekmişiz.
'Alla alla siz gidin' dedik, orada lig tv yokmuş.
'E bize ne götürün' dedik, olmazmış. Nedeni yok, sadece 'olmaz'. Olsa şaşarım zaten. Güya misafrliğe gittik, varsa yoksa kakılmış gibi yemek yap, çay koy. Bi kumandaya gelince iş 'olmaz'. Biz diyo muyuz olmaz?


Ablamlarda da eniştem beyefendi kocaman tv'de maç izlerken zavallı kızkardeşim içeri oradaki 37 ekranla idare etmek zorunda kalıyor. Annemlerde desen, keza aynı.

Şu anda da uğultudan kafam kazan gibi oldu. Uuuuuu diye bagariyolar. Bok var ne bağırıyorsunuz onca adam birleşmiş hiç anlamam. Bu durumda anlamayışımı kendi zeka seviyeme değil, bağırışlarını onlarınkine bağlamayı tercih ediyorum tabi.

Neyse, uzun lafın kısası evi tıpkı diğer hemcinsleri gibi dağıtsa, zaman zaman istediğim kadar nazik ve benim gibi mükemmel olamasa da sırf maç izlememesi sebebiyle kocama olan hayranlığım arttı.

Halime oyle şükrettim ki tarifi mümkün değil. Sevgili Sponge Bob, Patrick, Kulak Jack, onun aptal arkadaşı, balina kardeşi, dünyanın en gereksiz karakteri Ben 10 ve daha niceleri hepinizi sevgi ve özlemle kucaklıyorum.

Tanrı Cartoon Networku kutsasin!

30 Eyl 2010

Yeni Yazı

Aylardır yazmıyorum, yazmakta istemiyorum. Kuş uçmaz kervan geçmez ıssız çöllere döndü burası. Hacklense ruhum duymayacak, açıp bakmıyorum bile.

Böyle de iyi aslında, yazdık yazdıkta ne oldu?
O zaman mutluydum yazmaktan, paylaşmakan. Şimdi gayet gereksiz buluyorum.

Arada şurada, bazen burada takılıyorum.

Merak edenler buyurabilir.

Sevgiler.

19 Ağu 2010

Nefret

Sıcaklardan uyunmuyor yahu, yazdan nefret ettiğime karar verdim.
Sokaklarda dolanışılmıyor, herkes ter kokuyor. Parmağının ucunu bile suya sokmaktan korkan Türk milletinin pisliğinden nefret ettiğime karar verdim.
Asansörler bile leş gibi kokuyor, bu sıcakta, nefes nefese merdiven çıkmaktan nefret ettiğime karar verdim.
Her gece ayrı bi saçma sapan rüya görüyorum, uykuya dalmaktan bile nefret ettiğime karar verdim.
Blog ne kadar sıkıcı ve aptalca birşey ya, hem yazmaktan hem okumaktan nefret ettiğime karar verdim.
Hem ramazan hem sıcak birleşince sokakta manyak şöför sayısında patlama oldu, araba kullanmaktan nefret ettiğime karar verdim.
Bu bunaltıcı havada yemek yapmaktan, derecesi neredeyse 40 dereceyi bulan o mutfakta olmaktan nefret ettiğime karar verdim.

Aaaaaay herşeyden nefret ediyorum, kaçıyorum, gidiyorum. Eylül'ün 3. haftası nefret ettiğim herşeye geri dönüyor olacağım, bu fikirden bile nefret ettim.
Yokluğumu hissetmezsiniz bile eminim, zaten sesim soluğum çıkmıyordu. Öyle de devam etsin...

3 Ağu 2010

Onlar İçin Destek

Mide ağrısı, karnıma giren kramplar, son olarak vurduğu nokta ise meşhur vertigom... Çok üzülüyorum, çok...

O olmasa belki çok daha geç haberim olacaktı, önce twitter'dan sonra blogdan okudum.

Gazeteci olan Tuna ARMAN, insan olabilme özelliği taşıyan herkesin duyduğunda, okuduğunda benimle aynı tepkileri vereceği durumlara artık dur diyebilmek için bir eylem düşünmüş.

Hayvanlara tecavüz, işkence gibi insalık dışı, hatta her türlü kavramın dışında kalan durumlar için hükümetin yeni bir kanunla ceza uygulamasını istiyor. Bugün hayvana yapan, yarın öbür gün mutlaka insan ve çocuklar üzerinde deneyecektir. Bu bir sapıklık, hastalık, iğrenç bir durum. Bu yaratıkların önü kesilmezse eğer çok daha ileri gidecekler, - ki gidiyorlar da zaten.

Tuna Hanım, Taksim'de bir oturma eylemi gerçekleştirecek. Sonrasında bir imza kampanyasıyla destek arayacak.

Bu durumu desteklemek için hepmizin de yardımı gerekiyor. Belki bazı blogcu arkadaşlarımız (sözüm meclisten dışarı, onların beni okuduklarını hiç sanmıyorum ama) bugün 'ne giydim?' ya da bilmem hangi modacı uyduruk bir çantayı bilmem kaç dolara satıyor?' yazıları dışında gerçekten bir canlının hayatını değiştirebilecek birşeye de dokunmak ister. Her birimiz kendimize göre bir sürü okura ulaşabiliyoruz.

Ben de bu eylemi sonuna kadar destekliyorum ve üyesi olduğum tüm sosyal ağlardan da duyuruyorum. Lütfen destekleyin olur mu?

İçerisinde Tuna ARMAN'ın konuyla ilgili mini bir röportajının bulunduğu site; http://www.dostlarimizicin.com,

Facebook sayfası; burada,

Twitter için ise buraya tıklayabilirsiniz.

Herkesin içerisinde azıcık merhamet olabileceği günler diliyorum... Sevgiler.

7 Tem 2010

Süper İlgi

Geçen gün Sevil'e uğradım, Chanel'in nil yeşili ojesinden üretmişler, rafta gözüme çarpan benzer renk bir Chanel ojeyi gösterip elinizde var mı diye sordum.
- Haaa bu renk yok yanlız, dedi kadın.
- Nasıl yok? En son baktığımda vardı, işte bu nil yeşili rengi, dedim.
- Bunun numarası (atıyorum) 525, sizin söylediğiniz 522 gibi birbirine çok yakın iki rakamdan bahsederek olmadığını söyledi.
Ben de dedim ki, 'tam numarasını bilmiyorum işte, böyle bir renk, aynı bu tonlarda'.
Bön bön suratıma baktı, 'yok heralde' dedim.

'Evet' dedi, döndüm tam çıkarken kasadaki adam konuştuğum kadına 'nil yeşili var ya bizde' dedi. Diğer numara takıntılı olan ise 'biliyorum ama o bu değil, bilmem ne numarası' dedi.

Hasta mıdır nedir, sanki her gelen numarasını bilmek zorunda! İnsan onu da gösterir, bu var arzu eder misiniz diye sorar. Böyle mi mağazacılık yapıyorsunuz siz? Amacınız müşteriye yardımcı olmak değil mi? Ben hem numarasını hem markasını bileceksem, bari mağazadaki yerini de bileyim de gidip kendim alayım. Sen de evinde paşa paşa otur.

Aynı gün Sephora'ya da uğradım, iki saat 'kasaya bakar mısınız' diye bağırındıktan sonra bir hanım geldi ağır aksak. Üç parça şeyin işlemi kırk saat sürünce, etraftakilere bakınmaya başladım. Bir paketi merak ettim, bu nedir diye sorduğumda aldığım yanıt aynen bu oldu,
- Kirpik uzatıcı, alacak mısınız?
- Hönk!
Nasıl yani? Önce ne olduğunu bir kavrasaydım, arasında bir nefes kadar boşluk bırakılmadan söylenir mi böyle alacak mısınız diye?
Yani diyorsun ki, beni uğraştırma, ne soruyosun. Alacaksan al, almayacaksan anlatmayayım.

Her iki mağazanın da elemanlarının hastasıyım, o kadar hoş muamele gördüm ki şayet mümkün olsaydı bundan sonraki market alışverişlerimi bile oralarda yapmak isterdim.
Hiç olmadı bana böyle saçma sapan davranan iki görevliden en az biri bana Migros'ta eşlik etsin, müdürlerinden rica ediyorum.
Hoş bunlar böyleyse üstleri nasıldır diye düşünüyor insan, kendilerinden vazgeçtim müdürleri gelsin.

12 Haz 2010

Laga Luga

Knorr mudur nedir, bi tavuk suyu tableti reklamı var.
Kadın kendini mutfağa atmış dolapları karıştırıyor, 'bu gelin de nereye koydu tavuğu?' diye söylenirken, söz konusu gelin geliyor ve 'anneciğimmm tavuk burada' diye tableti gösteriyor.

Aklıma takılan birkaç şey var, bi kere o yaşlı olan tavuğu niçin buzdolabı yerine tabak&çanak tıkıştırdığımız yerlerde arıyor? Zira kendisi bozulabilen bir yiyecek türüdür, pişirdikten sonra kim tabak dolabına tavuk koyar? Bu durumda eğer gelin bu denli mal ise, kaynana hanım oğlunu, torununu falan kapsın götürsün o evden. Her an 'besin zehirlenmesi' tehlikesi altındalar.

Diğer takıldığım şey ise (herzamanki gibi) gelin&kaynana&anne mevuzusu. Ayol o kocakarı az evvel 'bu gelin de nereye koymuş acaba hımmm?' diye hin hin dolanıyordu ortalıkta, yalaka gelin ise 'anneciğimmmm' diye atladı. O sana gelin diyor sen niye anne diyorsun? Hoş o sana gelin demese de sen niye anne diyorsun ya, o da ayrı bir mesele.

Seviyorsanız sevin bir diyeceğimiz yokta, anne demeyin yahu. Benim bile zoruma gidiyor. Kadın sizi o kadar taşımış karnında, ıkına kıkına doğurmuş, b.kunuzu temizlemiş, her türlü hayatını adamış. Sonra git kaynanana anne de, olacak şey mi? Valla ben anne olsam doğurdum büyüttüm demem, o satıcı kızımın saçını başını yolarım.

Bugün evde yalnızım, kocam olacak adam beni bıraktı da Eskişehirlere gitti. Okulunun bilmem kaçıncı kuruşuş yıldönümü müymüş neymiş?
Zaten bütün gün işte, ama uzakta olunca daha bir sıkıldım. Üfleyip püflüyorum, üzerime ağırlık çöktü. Çok mu belli ettim?

Bir de giderken bana 'bu gece çıkma olur mu ben şehir dılındayım aklım sende kalmasın' dedi. Gören de hergün eller havayadayım sanır. Ne zaman çıktım ki gece? Cık cık cık.

Tam yazıyı bitiricem dayanamayıp bunu da ekleyeceğim, şu elinde mikrofon dağ, bayır, çayır gezen belgeselcilerden o kadar nefret ediyorum ki, bunca yıldır verdikleri bıkkınlık sebebiyle yüzlerine tükürmek istiyorum.
Hep mi aynı olunur ya?

- Anneeem nassıııın?
- İşte bu eller yok mu bu eller, emektar emektaaar.
- Erkekler de kahvede he mi annem? Sizi çalıştırıyolar?
- Oooh mis gibi tarhana ooh.
- Gözleme de var mı annem? (bu aç versiyon, yüzyıllardır ağzına bi lokma koymamış sanki. ayı)
- Gelinle aran nasıl? Yardım ediyo mu sana?
- El salla annem.
- İşte Türk kadını bu sayın seyirciler.
- İnsanımız çok misafirperver (aç ayı karnı doydu ya. çoluğun çocuğun rıskını zıkkımlandı çünkü).
- Biz burada insanlık öğreniyoruz insanlık.
- Yatacak yerimiz yok desen var ya, herkes kapısını açar kapısınııı. İnsanımız böyle.

Ne salaksınız ya, içim bayıldı aynı cümlelerden üff.

Sonu da böyle havada kalsın, hadi hafta sonu güzel güzel gezin gayrı.

8 Haz 2010

Pasaj'dan İnciler

Şu sistemden çektiklerim?
Mesajlaşma sistemi sürekli hata veriyor, türkçe karakter yok, harf sınırlaması var, herşeye otomatik yanıt geliyor.
İlgi & alaka sıfır, sinir stres kaynağı bir yer.
Buyurun size birkaç komik şey. Okuyun gayrı.



büyükleri için üstüne tıklayın dememe gerek var mı? yok yok. herkes gayet akıllı zaten...

30 May 2010

Ordan Burdan,Öylesine.

Dün bloğuma bir link eklemek için girdim, gözüme ilişiverdi Allah Allaah bir gariplik var sanki. Ne acaba?
Sonra bir baktım, 'hıı evet gerizekalıcım hala kar yağıyor...' dedim kendi kendime.
Haziran gelmiş çatmış, herkes sıcaktan yanıyor benim bloğumun boynu bükük, öksüz, zavallı, bakan yenileyen kimsesi yok.
Neyse oturdum beş dakikada beşiktaş şeklinde azıcık renklerle oynadım, bir-iki çiçek serptim. En önemlisi karları kaldırdım, azıcık düzeldi. Zamana ayak uydurdu.

Sonra yerli malı yurdun malı dizilere takılıyor da gözüm, sürekli bir atraksiyon, hep bir sorun, kaçamak, silah, uyuşturucu, tecavüz, aldatma, trafik kazaları, kurşunlar, gaz zehirlenmeleri, uçurumlardan atlayıp intahar etmeler, çocuk kaçırılması, işkence, istenmeyen gebelikler, yok sendendi yok ondandı muhabbetleri, geri dönülen eski sevgililer, akılda kalan yeniler, ölmüş ama dirilenler vs vs...

Bu arada tüm bu saydıklarım Kurtlar Vadisi'nden değil, hayatımda bir defa bile izlemedim. Ne olur ne biter bilmiyorum.
Normal diziler bunlar, konuları güya günlük hayattan alınanlar.

Yahu şimdi soruyorum, böyle strese, sıkıntıya kalp mi dayanır kardeşim? Tak der gider insan yığılır bir yerde. Amma çok şey üst üste oluyor anlamış değilim. Ben kocaman bir gün içerisinde iki kere trafikte sinirlensem, bir defa markette önüme geçip hakkımı yeseler, otoparka girsem yer bulamasam çıldırıyorum.

Vay arkadaş! Bu ne metanet, ne dirayet, ne sağlık, ne sıhhat. Tü tü tü diyesi geliyor insanın. Sıyırmamak elde değil, takdir ediyorum hepsini. Sezon sonlarına gelinse de azıcık rahat nefes alsalar diyorum.
Hoş sen 9 ay her bölüm binbir sıkıntıyla boğuş, sonra yan gel yat 3 ay Bodrum'a falan git. Vallahi boşluktan sıyırmazlarsa ne olayım.

Bu arada şimdi bakıyorum da, Okan çok pis gözüküyorsun, mağara adamı gibisin. Alnın terliyor, o saçlar düşüyor yapış yapış ıyyyyk!
Haftanın üç günü de Türkiye'nin en çirkin erkeklerinden birini, sürekli terden yapış yapış halde televizyonda görmekten fenalık geçirmek üzereyim. Film seslendirmeleri, reklamlar, her saniye tv programları. Okan olmasa Türkiye'nin hali nice olacakmış kim bile?

Neyse, haydi iyi geceler gari.

20 May 2010

Yine Ben... Yine Unuttum...

Flickr, Etsy, Twitter, Skype.

Bu dört siteden bana şöyle bir mesaj gelmesini bekliyorum, 'pardon ama, siz salak mısınız?'.
Vallahi sorsalar şunu, diyecek tek sözüm, sokacak tek lafım, müşteri her zaman haklıdır laga lugasına gram yüzüm yok.

Bir insan hergün mü şifresini unutur kardeşim? Hemen her sabah 'şifremi unuttum' butonuna tıklıyorum. O kadar çok sitede, öyle çok şifrem & kullanıcı adım var ki, şaşırmış kalmışım.
Ne zaman yenisini yaratsam, 'bak bu süper oldu kesin aklımda kalacak' diye saçmalıyorum, ama nerdeee?

Bir de, şifrenin son hanesini bile yanlış yazsam hobaaa hepsini silme saçmalığı yaşıyorum. Hayır eminim de üstelik, en son yazdığım yanlış. Baştakine niye güvenemiyorsam?

Yok gerçekten salak değilim, biraz B12 eksikliği, biraz vertigo tetiklemesi, biraz sinir&stres, biraz yorgunluk, sıkıntı, sıkılmışlık, bıkmışlık, öğk gelmişlik, 'hay Allah herşeyi kahretsin bıktım be'cilik iş&güç...
Eee daha ne olsunmuş canım?

18 May 2010

Tekerlek Kafa

Şu yüzünü saklayan bloggerlardan fenalık geldi!

Madem göstermek istemiyorsunuz çekmeyin fotoğrafını o zaman. Sanki kafanıza silah dayayan var, ondan sonra yok uçan daire, yok tekerlekli sandalye lastiği, yok arı göbeği gibi salak nesneleri koyuyorlar iyice görsellikten uzak pis pis görüntüler çıkıyor ortaya.

Hoş belki de haklılar, yüzlerini saklamasalar çok daha kirli gözükebilir bilmiyorum ama, yüzünü göstermemek herkesin hakkıdır. Ben de yolda tanınmak istemem açıkçası, ama o zaman düzgün kadrajlar ayarlayın da gözükmeyin kardeşim.

Üf, çok meraklıydık sanki saklaya saklaya bi hal oldunuz.

5 May 2010

Günün Manasızlığına ve Önemsizliğine Uygun Bir Yazı

2010 yazılarıma bakıyorum, -ki benim için çok kolay oldu. Neden derseniz,
- Ocak 9,
- Şubat 6,
- Mart 5,
- Nisan 3.
Hani Öss'de falan olur ya bu tarz matematik soruları, 'sizce bu sıralamanın devamı nasıl olmalı?' gibi. Diyorum ki, Mayıs 2, Haziran 1, Temmuz 0 mı acaba? Bakalım, belki ilhamiler gelir.

Başıma bi sürü abidik gubidik olay geliyor da, yazmak aklımın köşesinden bile geçmiyor. Hayrettin...


Bu arada bahar gelmiş arkadaşlar, benim haberim yok. En son pazar günü dışarı çıkmıştım, (o da yine günler sonraydı) galiba bir daha çıktığımda herkesi şortlarla falan göreceğim. Babetlerimi hiç çıkartmadan şıpıdak parmak arası terliklerime mi geçiş yapacağım acaba?
Ne demiş rahmetli Sabancı, 'çalış, çalış, çalış'. Çalışta, mevsim geçişlerinden bile bi haber olduk arkadaş. Balkonda mı çalışsam, ne yapsam?

Zaman nasıl geçiyor hiç anlamıyorum, ancak perşembeden perşembee Aşk-ı Memnu oynayınca 'anaaam ne zaman bir hafta olmuş yahu?' diye uyanıyorum. Mesela bir sene neredeyse geçmiş bile, bizim evlilik yıldönümümüze az kaldı. Yeni bir liste hazırlamak lazım, ne istesem ki acaba?

Bu arada bir ton aksilikte beni bulmadı değil, aldığım aptal bi malzeme yüzünden bir tam gün boyunca yaptığım bütün kolyeler mahfoldu. Şu an hiç biri yok, bugün ya da yarın gidip adamın kafasına fırlatmam gerek. Canım da hiç kavga etmek istemiyor, umarım adam da benim gibi düşünür. Zaten tek kaşımı kaldırıp bi baksam Allaaah! Eşim diyor ki 'sen birine laf sokmaya gör, 15 gün tuvalete çıkamaz'. Doğru mu acaba? Arkadaşımın da dediğine göre, onun bir de diğer versiyonu varmış. Yani 15 gün tuvaletten hiç çıkılmayabilirmiş. Herhalde bünyeden bünyeye değişiklik gösteriyor bu durum. Yine de işin ucu tuvalette bitiyor, o kesin.

Belki bu durumun birilerine faydası dokunur. Nasıl dersen, hele bi dinle.
Geçen gün Hindistan'a benzeyen güzide ve pis semtimiz Eminönü'ndeki bir dükkanda kasanın yanında dururken, memeleri muhetemelen 350 ölçüsünde olan, saçları aslında siyah ama sarıya boyamış, diplerden pis pis çıktığı ve aktığı için bok rengine dönmüş olan gerizekalı çingen karı beni bi itttirdi, masaya yapıştım. O an öyle sinirlendim ki, kadına 'ne itiyorsunuz? buradan nasıl geçeceksiniz ki?' dedim.

Aslında normal bir cümle değil mi? Fakat az evvel anlattığım özelliklerle birleşince, yaptığı hareket karşısında 'buyur ablammmmm yollar sana kurbaaan olsun' falan demek lazımdı ki bana dalmasın, ağzımı burnumu dağıtmasın.
Ben ne yaptım? Tek kaşımı kaldırıp, en pis bakışım, sert ve yüksek ses tonumla o memelerin sahibine diklendim. İyi halt ettim.
Gayet Tayyip bir yaklaşımla, 'sen de çekilseneee' dedi. Bi yerde 'malzemelerini de al git' demek yani, öyle sanıyorum.
'İnsan bi pardon der, nasıl göreyim ki sizi. Arkadan geliyorsunuz' dedim. Tayyibe iyice sinirlendi, oracıkta yolacak beni. Arkadaşım beni dürtüyor susayım diye, zaten dirseğinin değdiği bölge morardı sonra. Nasıl bir tehlike alarmıysa. Ben sallamadım tabi, kan beynimde.
'Hoş görülmeyecek gibi de değilsiniz ama, nasıl olduysa artık' dedim.

Çok salağım ha, gerçekten. Ne cesaret sen o lafı söylüyosun ki, bi de kadın dibimde, fısıldasam duyacak. Ama ben bir de bağırıyorum yani. Hani Sevda Demirel'in Hande Ataizi'ne attığı tokat gibi, ya da Medyum Memiş'in Keko'ya gömmesi gibi... İşte o tarz bir tepkiyle karşılaşmadıysam Allah'ın sevgili kuluyum demektir. Hayır benim Keko'ya benzediğimden değil, karı Memişimsiydi... Bir Sevda Demirellik asabiyet mevcuttu karıda, hoş O'nun da bir defa yanımdan geçerken bana çarpmışlığı vardır, Cadde Accessorize'dan Taksim Accessorize'a fırladım desem, inanın pek sevgili okuyucularım. O kolumu tam randımanlı kullanamıyorum yani, öyle söyleleyim. Kadının ruhu bile duymadı, orası ayrı.

Konumuza dönelim, bu söylemim karşısında kasadaki iki zavallı amcacıkta bana kaş göz yaptılar, belki de 'kaç' 'göt yapmış olabilirler. Hani kaç, az sonra götüne yicen tekmeyi manasında? Olabilir mi?
Kaçmadım tabi, olay mahalini terketmedim, karı da söylediğimi duymadı yırttım. Yoksa şu an bunları size yazamıyor olabilirdim.

Durumun birilerine faydası olabilir demiştim başta, yani tuvaletten 15 gün çıkamama durumu bu teyzeye yaramaz mıydı? Belki azıcık zayıflardı fena mı?

Üff yazdık bişeyler ama sonunu nasıl bağlayacağım şimdi? Üstelik düşünmek için zamanımda yok pek, kalkıp yine çalışmam lazım. Bir defalığına da siz uyduruverin olur mu?

23 Nis 2010

Freelance'in Türkçe Meali, Çalıştığın İçin Suçluluk Duyma Durumu.

Freelance olarak evden çalıştığım için kimse işime saygı duyumuyor, ben bunu anladım.

Son haftalarda üzerinde çok vakit harcamamı gerektiren, aynı zamanda sözleşmesi vesilesiyle cezai şartları da imzaladığım bir işle uğraşıyorum. Sabahtan geceye kadar çiziyorum, araştırıyorum, beğenmeyip atıyorum, yenisine başlıyorum. Eskiden beri hayalini kurduğum bir iş aynı zamanda, beni benimle bir bıraksalar, aramasalar, sormasalar, gel demeseler, yap demeseler, huzurla ve mutlulukla işime konsantre olabilsem.
Çok şey mi istiyorum?

Evdeyim ya hani, kalkıp bir ofise gitmiyorum, patronum beynimi yemiyor, trafikte bütün iç organlarım yer değiştirmiyor ya, benimkisi işten sayılmıyor.
Zaten uyuduğunuz odanın tam yanındaki ofisinizde çalışmak çok zor. Size bakan adi çamaşır&bulaşık ikilisi, akşam yemeğine ne pişirsem sıkıntısı, televizyondaki bir filme takılıp saatleri unutma salaklığı, internette azıcık araştırma yapayım diye oturup nasıl akşam olmuş anlayamama kekoluğu durumlarıyla mücadele ediyorum.
Hava güzel oluyor, ayyy atlayayım arabaya çimenlere yayılayım, uyuyayım moduna giriyorum.

Nasılsa patronum yok başımda, istediğim dakika çıkabilirim ofisimden. Az eksik var evde markete uğrayayım, eve iki adımlık Migros'a mı gitsem, yoksa alışveriş merkezindeki Carrefour'a mı rotayı çevirsem? Hadi azıcık D&R gezerim, yeni çıkan kitaplara bakarım, aa Accessorize'a neler gelmiş bakayım iki dakika, dur şu Bershka'ya da bi uğrayayım, Mac zaten yolumun üstü derken toplamda yarım saatte bitirebileceğim basit bir Migros alışverişini 3 saate çıkarıyorum.

Yaklaşık bir yıldır bu şekilde çalışma gayretinde olduğumdan alıştım sayılır, eskisine göre içimdeki dünyevi isteklerle daha kolay başa çıkabiliyorum.

Fakat gel gör ki, yeni moda, 'aaa işin hala bitmedi mi?' cümlesi. Bitmedi abicim! Bitmesi mi gerekiyordu?!

'Yok' deyince de bozuluyorlar haa, diyemezsin. Sen kimsin ki işini bitiremedin hala, hım? Ne zaman nereye çağırılırsan gideceksin, sana her buyurulan işi gık demeden yapacaksın, kimi kıçının keyfine birşey ister, kimi iş buyurur kafasına göre. Her türlüsü mevcut bende.
Yapacaksın!

Misafirliğe mi davet edildin? Gideceksin! Sen kimsin ki sana sorulmadan, gidip gidemeyeceğin belli olmadan hazırlanmış yemekler için hemen harekete geçmiyorsun? Hım?!
Kimsin ki sen, sadece can sıkıntısını dağıtmak için arayan arkadaşlarınla buluşmuyorsun?
Kimsin, kim? Yap denildiğinde yapacaksın.
Ama aynı zamanda işini gücünü de bitireceksin. Adam olacaksın adam. Vaktini düzgün kullanacaksın. Gündüzleri ve akşamları sana buyurulanları yerine getir, gece de otur sabaha kadar ne iş yapacaksan yap. Bu kadar basit!

Vallahi o kadar sıkıldım, içime öyle fenalık geldi ki neredeyse çalıştığım için suçluluk duyacağım.
Ben kötü birşey mi yapıyorum acaba? Yanlış mı? Adi bir insan mıyım diye kendimi sorgulamaya başlayacağım... Neden yeteneklerimi, becerilerimi, vaktimi sorgusuz sualsiz herkesle paylaşmıyorum? Kötüyüm, evet! Allah canımı alsın benim! Çok kötüyüm!

Size son birşey söyleyeyim mi? Bütün bu hengamenin içinde benden akşam yemeği bile beklemeyen, gık demeyen, her türlü işime gücüme yardım etemeye çalışan kişi eşim. Aslında O'nun bıdı bıdı yapması gerekmez mi?
Yapmıyor, aferin O'na.
İşlerim bitsin, ilk fırsatta akşam yemeğine makarna pişireceğim canım. Merak etme.

13 Nis 2010

Minicik Bir Yalan, Olmaz Mı?

Blog Ödülleri'nin web sayfasını tasarlayan canım eşime çok yalvardım, 'azıcık katakulli et, bana bi ödül verdir forsum olsun, hadi beaaa, nolurdu sanki, lütfen lütfen lütfen' diye.

Olmazmış, öyle numaralar yapamazmış, ayıpmış, cartmış curtmuş, söylemem bile yanlışmış, o ekiple ciddi bir iş ilişkisi varmış, nasıl teklif etsinmiş, ne ayıpmış falan feşmekan.
'Sen ara bana ver telefonu, teklif etmezsem ne olayım' dedim, yine kızdı...

'Herkes neler yapıyo akıllım' dedim, 'değişik mail adresleri alıp kendi kendini izleyenler mi dersin, adsızdan yine kendi kendine yorum yazıp acıtasyon yapanlar mı dersin'.
'Bize ne?' dedi, her dedikoduya şalterlerini kapatmış erkek gibi beni susturdu.

Alemin namuslusu bi biziz anasını satiim, ne dedikodu yapabiliyoruz ne iki yalan söyleyebiliyoruz.

Olmadı, olamadı... Yaptıramadım...
Şimdi alnının teriyle kazanacak olana, hakkımı helal etmiyorum...

Hıh!

10 Nis 2010

Gagalı Tavşan

Kadın milleti enteresan anacım, nerede abidik gubidik birşey var, biz buluruz. Saçmalama kapasitemiz çok yüksek.

Bugün toz ve pislik içerisindeki yamulmuş kumaş parçaları satışında rekorlar kıran cuma pazarı'ndaydık, arkadaşım kendini kaybetmiş şekilde toz soluyup hapşırırken ben de etrafı süzüyordum. Hemen yanımızdaki tezgahta tahminen 50'li yaşlarında olan iki kadın var, cins cins bakıyorum. Tekinin avucunun ortasında pis pis yünlerden yapılmış yamuk yumuk bir ponpon, ama gayet şefkatle tutuluyor, incinmesin diye (burada anaç duyguları devrede), diğeri 'ayyy hiii ne olacak buu?' diye sırıtarak soruyor. Ponponu seven de, 'tavşan yapıyorlar bunlardan' diyor.
'Hı??'
Yanındaki de, ben de aynı tepkiyi verdik, 'ne??'.

Devam etti, 'gaga koyuyorlar bir tane, iki de göz. Al sana tavşan' derken gözlerinin içi parlıyordu. Evet, onca tozun pisliğin içinde bile o ışığı gördüm!
50'lik teyzem diy yaptı iki dakikada, helal olsun. Sonra birkaç ponponu daha güvenli ve şefkat dolu avuçlarına alıp, gittiler.

Düşündümde, ne işe yarayacak o ponpon tavşan?
Bir gagası ve iki gözüyle sana ev işlerinde yardım mı edecek? Hergün üç çeşit yemek mi pişirecek? Haftalık erzak alışverişini mi yapacak? Toz mu alacak, evi mi süpürecek? Bari bulaşık makinesini boşaltsın her sabah, olmaz mı?

Lütfen daha manalı işlere yönelelim, ırk olarak... Madara oluyoruz erkek kısmına.
Lütfen dedim bak...

26 Mar 2010

Okulumuza Tuvalet Kampanyası

Bloğuma bakıyorum da, bu ay sadece 4 yazı girmişim. Cık cık cık, kızdım kendime.

Gösteriyor ki gerçekten sıkıldım ben bu işten, düşünüyorum da ben bişeyler saçmalıyorum, sonra birileri gelip yorum yazıyor, cevaplıyorum. Eee, yani? Ne oluyor ki? Blog yazmak saçma birşey değil mi yahu?

Amaaan zaten bahardan mıdır nedir herşey sıkıyor.

Ben bazen böyle salak salak düşüncelere dalarım, mesela geçenlerde eşime dedim ki, 'ya ben tek başıma bir yere gidiyorum mesela. Şöför koltuğuna oturmuşum, ee arkadaki 3 kişilik yer boş, yanım boş, bagaj boş. Ne demeye gereksiz yere kendimle birlikte gezdiriyorum ki o kısımları?'.

Evet evet beni havalar çarptı gerçekten.

Düzenli olarak yaptığım tek şey deli gibi God Of War oynamak ve yine deli gibi gezmek. Eh arada buna da ihtiyaç var demek ki.

Hımm ayrıca üniversite zamanından beri hep yapmak istediğim, hayalini kurduğum tarzda bir projeyle ilgili çalışıyorum. O ayrı bir mutluluk benim için. Bittiğinde paylaşacağım diğer bloğumda.

Aslında Edoş'un duyurduğu şu haberle ilgili yazmak için gelmiştim, nerden nereye uçtum gittim.


Erzurum Karayazı ilçesinin 8 km uzağındaki Karaağıl köyündeki Karaağıl İlköğretim Okulu'nda tuvalet yokmuş arkadaşlar. Ben de diyorum ki, eğer hala okullarda tuvalet yoksa, ülkemi bu hale koyanların da yatacak yeri yok!

Edoş'umun yazısına bakarsanız detaylı bilgileri öğrenebilirsiniz.

Kalın sağlıcakla...

12 Mar 2010

Önemli!

Bu güzel oğlana bir yuva aranıyor.
İlgilenenler Fotoğraf Penceremden bloğunun cici sahibi Ceyda'nın yazısına bakabilir.
Belki siz değil ama tanıdığınız biri bu güzellikle yaşamak ister...

Düşünceli, çevresine duyarlı ve sevgi dolu olduğunuz için hepinize şimdiden teşekkürler, bol mırmırlı iyi haftasonları.


Rüya

Geceleri berbat uyuyorum, her sabah çok yorgun uyanıyorum ve ardı arkası kesilmeden gördüğüm rüyalardan BIKTIM!
Bu nasıl bir uykudur Allah aşkına, bir gecede kaç rüya görülür ve nasıl hiçbiri akıllı mantıklı olamaz?

Önceki gece Bal balkonda sigara içiyordu, öyle söyleyeyim gerisini siz tahmin edin. Çıkmış dışarı, tombik patisiyle tutmuş, sonunu getirmiş bi de içe içe. Kızım bırak dememe kalmadan kalanını yuttu! Ay kafayı yiyecektim!

* Sonra bir gece Kardashian spastikleri bize gelmiş (saçlarını başlarını nasıl yolmadım hayret).
* Başka birinde eşim İstanbul'da iş bulamamış Ankara'ya gidiyor (ayol adamın kendi işi var burada, ne oldu ne bitti anlayamadım). Bana da hediye olarak hard disc almış (bari pembe olsaymış).
* En sevdiğim allık fırçam bozulmuş (Allah'ım sen aklıma mukayet ol, ne büyük bir travma!).
* Hemen her gece arabanın frenleri bozuluyor ben ööyle uçuyorum.
* Arkadaşımın köpeği Badem bizim oluyor (kıskançlığın bu kadarı, nasıl göz koyduysam hayvana).
* Saçım bir gecede uzuyor, at kuyruğu yapılacak kıvama geliyor fakat ben yine kestirmek istiyorum.
* Boyadığım şu miniklerle yemekteyiz kıvamında bir yarışmaya katılıyorum, kısa bir sürede bitirmem gerekiyormuş. Yapabiliyor muyum? Tabi ki hayır.
* Yarıyıl tatilinde bize gelip kalmış, sonra evden eşyalarımı çalarak gitmiş ergenlik arkadaşımla birlikte gezmeye gidiyoruz (kızı 5-6 senedir falan görmüyorum, nerden çıktı anlayamadım). Tabi ergen olduğumuzdan babamdan izin alıyoruz, koca moca yok o sırada. Uçmuş gitmiş.

Bunlar 2-3 gecedir gördüklerimden bazıları. Her zaman bu şekilde uyuyorum, üzerimdeki yorgunluğun haddi hesabı yok arkadaş.
Dün baktım, stresten ve psikolojik rahatsızlıklardan kaynaklanıyormuş (bunu biliyoruz zaten). Aslında hep görürmüşüz de, uyanmaya yakın kısmını hatırlarmışız. Ben her rüya arasında uyandığım, derin ve rahat bir uyku çekemediğim için hepsini hatırlıyormuşum.


Ooof of!

8 Mar 2010

Dizi Mi? Asla Böyle Banelleşemem!

Dizi izlemiyorum ben, belgesel kanalları dışında asla evde televizyon açmam. Kitap okurum bol bol, tiyatroya giderim...
Bu tarz entelektüel bir insanım, ailem, soyum sopum da bu şekil. Aynen... Annem, babam, kızkardeşim, eşim... Hepimiz birer belgesel ve kitap insanıyızdır.

Ya nasıl gülüyorum size, nasıl...

Bu dizileri kim izliyor acaba çok merak ediyorum. Geçenlerde kadın kaynayan bir foruma denk geldim, hatunun teki yazmış ki 'ayyyyyyyyyy cnbc-e'de olmasa ne izleyeceğiz biz? iyi ki var'.
Hahaha! Hadi lenn!
Bazı bloglara ne zaman baksam, 'aslında ben dizi izlemem ama geçenlerde rastladım Matmazel'in yakasındaki gül...' diye devam eden cümleler okuyorum. Ya izliyorsan izledim de kardeşim, ne olacak, alnına kara leke mi sürülecek?

Aklıma takılan başka bir konu da kültürün, burjuvalığın dibine vurmuşsunuz (?!) fakat hala anadilinizi düzgün yazamıyorsunuz be güzel blogcu arkadaşlarım. Nereye gitti onca okunan kitap? Cin Ali serisini mi okudunuz o kaliteli zamanlarınızda? O bile birşeyler katar insana... Demek ki neymiş? Ne kadar okursanız okuyun -ki şüpheliyim, insanda beyin olmayınca bi halta yaramıyormuş.
Okuma bence, dizilere vur kendini. Gerçekten...

2 Mar 2010

Uyku Bana Haram

Gece yatakta laptop kucağımda uyuyakalmışım, öyle yorucu bi gündü ki... Sonra yine bir Lale klasiği olan, babasını rüyada hasta ya da kötü görmek durumu yaşadım. Ağlamaklı uyandım, hoca ezan okuyor. Hayatımda beni en çok korkutan şeylerden biri de bu, geceleri o sessizlikte titriyorum resmen. Eski evin orada köpekler de havlamaya başlıyordu, ben 'Allah'm sana geliyorum' diye kıvrılıyordum yatağa.

Neyse işte, hem babamı gördüm, hem ezan, hem karanlık. Kalktım koltukta uyuyakalmış olan eşimi kaldırmaya gittim (süper aileyiz yanlız, nereyi buluyorsak oraya kıvrılıp uyumaya başlıyoruz). Gelsin yanıma da daha rahat uyuyayım diye, O da telefonunu kaybetmiş, benimkinin şarjı bitmiş kapanmış. Uyku sersemi adaptörü bulamadım sinirlendim de çekmecede yok diye. Dedim ev telefonundan çaldırayım buluruz. Mumu tepemize çıktı, bi posta da hayvancağızı azarladım, 'git Bal gibi ayağımın ucuna kıvrıl, uslu uslu uyu' dedim, 'bi gece de beni rahat bırak' dedim.
Bütün bu saçmalıkları üst üste yaşadıktan sonra saati kurduk, zıbardık uyuduk.

Bugün annem+ablam, tekrar annem, tekrar ablam arayınca ancak anlayabildim.
Sabahın beş buçuğunda ablamı aramışım, sonra açtığında suratına kapatmışım. Üstüne cep telefonumda kapalı, kızcağız ölmüş korkudan. Mesaj atmış, aramış... Açan yok. Öküz kardeş o sırada kaçıncı rüyasını görüyordu acaba? Zavallı ablam, çok kahrımı çekiyor gerçekten, neler neler yapıyorum.

Düşündüm taşındım babamı aradım, O'na kızdım, 'hep senin yüzünden' dedim. İyi yapmış mıyım? Aferin bana!

uyku sersemi mallıklarımdan biri de burada.

28 Şub 2010

Beni Taklit Ettiler, Yazılarımı Da Çaldılar!

Ne çok duyuyoruz öyle değil mi? Blog yazanların yazıları sıkca çalınıyor, taklitleri gün geçtikce çoğalıyor, ama taklitler asıllarını yaşatıyor vs.

Az evvel düşündüm de, eğer bir tane blogda daha 'Vogue Artık Türçe' gibi bir başlık ve yazı görürsem düşüp bayılacağım! Bir defile olur, ertesi gün 50 blogda birden aynı haber, aynı fotoğraflarla birlikte, aynı ingilizceden türkçe'ye çevrilmiş haliyle...

Çoğu kişi de haklı aslında, evet, içerikleri taklit ediliyor, evet, yazıları çalınıyor. Gerçekten de doğru.
Ama kaç kişi özgün içerik üretiyor ki?
Hepsi birbirinin aynı konuları işleyip, yazınca ortaya başedilemez bir kopyala+yapıştır sorunu çıkıyor. Sen gidip elin Amerikan sitesindeki fotoğrafları al, üstüne sitenin ismini yaz, altına da çevirisini yap tek kelimesini bile değiştirmeden, kendi yorumunu katmadan yaz. E ne olacaktı ki?Tabi başkasında da aynı haberi göreceksin. Ne yaptın ne kattın ki? Hem ayrıca o fotoğrafı gidip sen mi çektin ki üzerine ismini yazıyorsun? Sanmıyorum ki bunun iznini alan kişiler olsun, varsa da alnından öper özürümü dilerim, o ayrı.

Herkeste dekorasyon önerisi, Victoria B. ne giymiş, ne yapmış, yok efendim Channel 2010 yaz koleksiyonu, odur budur.
Yapılmaya çalışılan şey aynı, bakılan içerik çekilen siteler aynı, fotoğraflar aynı, yorumlar aynı...

Sanıyoruz ki içeriğimiz çalındı, hayır, bence biz yabancı blogların içeriğini çalıyoruz arkadaşlar. Birbirimizde görsek saç baş girip kavga çıkmazsa eğer ben de ne olayım. Ama elin gavuru olunca, nasılsa görmez, görse de ses etmez diye al al koy bloğa. Etsy'den al, designsponge'dan al, ne link ver ne bişey.

Bir de bu açıdan düşünmek lazım bence.

Aslında amacım gerçekten kimsenin kalbini kırmak ya da olay çıkartmak, durduk yerde laf sokmak falan değil. çok severek okuduğum takip ettiğim üstüne alınmaması gereken bloglar da var, alınmak isteyenlere ise yapacak birşeyim yok kendileri bilir.

Bu benim düşüncem, paylaşmak istedim...

23 Şub 2010

Bilinmeyen Numaraları Bilme İsteği

Sayın sivri zekalı yetkililer, kırk yıllık bilinmeyen numaralardan ne istediniz? Sizi bu değişikliğe iten nedir merak ediyorum.

Yılların 118'i işte, gül gibi numarayı aldınız 118 80 yaptınız, uyumlu olsun diye Birsen malını da reklama kattınız. Hadi dedik sesimizi çıkartmadık, kafiyelidir, akılda kalır vs diye. E bu karı iki gün sonra beyine çemkirmeye başladı, yok efendim öğrenememişmişte, kafası basmıyomuşmuşta, bir aydır söyle söyle dilinde tüy bitmişte...

Kızım bu adam bir aydır kimi arıyor onu hiç düşünmedin mi? Elin Rus'unun mu peşinde, Romanyalı'sının mı belli değil, sen tutmuş öğrenemedin şunu öğrenemedin diye kızıyorsun. Vallahi hiç aklın yok! Bırak bilinmeyen numarayı, herif senin arkandan bilinmeyen numaralar çeviriyor azıcık gözünü dört aç!

Hadi onu da geçtim, üç-beş gün sonra Balık Ayhan'ı çıkarttınız, 118 18 diye göbek atıyor. Bu ne şimdi?

Gerçek numara 118 19 mi 118 80 mi?

Bilinmeyen numaraları arayıp, bilinmeyen numaraların numarasını bilmediğimi ve bilmek istediğimi söyleyeceğim ama nereyi aramam gerektiğini bilmiyorum iyi mi?
Kafam karıştı, en az Birsen kadar şapşal hissediyorum kendimi. Acı, hem de çok acı...

22 Şub 2010

Google Arama Sonuçları

Çok uzun zamandır google arama sonuçlarını didiklemedim, en son baktığımda epey güldüm. Haydi yazayım da hep birlikte gülelim dedim.

Yanlız belirtmem gereken birşey var, son zamanlarda herkes en ufak birşeyi sahiplenir oldu. Yok ilk ben yaptım, yok ilk ben gördüm, herkes benden özendi, sonra türedi vs. Yiğidi öldür hakkını yeme (buradaki yiğit ben oluyorum) ben yazmadan evvel kimse böyle birşey yapmamıştı, baktım iyiden iyiye türemeye başladı. Lütfen arkadaşlar!
İlk önce ben gördüm, akıl ettim, yazdım, güldüm&güldürdüm. Ayağınızı denk alın, yazan çizen görürsem fena yaparım.
Millet pırt yapsa ulan hepiniz benden gördünüz demeye başladı, alemin salağı ben miyim? Sahip çıktım emeğime, yaratıcılığıma.
Eğer ki ciddiye almayın, twitterdan çok pis laf sokarım, günah benden gitti.

Edebinizle okuyacaksanız, bittikten sonra önümde saygıyla eğilecekseniz eğer, buyurun;

ayların mevsimlere dağılımı;
bunu tee ilkokulda öğrenmedik mi yahu?

kaynanadan nasıl kurtulur; o mümkün değil canım. yorma kendini.

ilginç saçma dügünler; hemen hepsi.

iğrenç barbieler; valla geneli taş gibi ama, istersen aramaya devam et, yine de sen bilirsin.

kötülük yapan cezasız kalmaz; o biraz zor canım. genelde iyilik yapan cezasız kalmıyo.

türkcell hep; Allah o turkcell'i kahretsin!

adetliyken mezarlığa gidilir mi; bu soruyu yıllardır soruyorsunuz hala bıkmadınız. ne olur kardeşim gidersen? zaten mezardakiler 'ölü', anlatabildim mi? senin bi tarafınla ne ilgisi var? toprak olacaklar ya da olmuşlar yani. azıcık akıl yaaa, azıcık.

adetliyken yeni doğmuş bebek görmeye gidilirmi; çüş artık bu kadarına da çüşşşşş! kızım götünle mi seviceksin çocuğu? ne alakası var?

akşam mezarliğa gidilirmi; gidilmez. gidilirse de üç buçuk olunur gelinir.

bende hamileyim ama kocam sanki 11 aylık gibi göbeği var, huysuzluk yapıyor, benden çok yiyiyor utanmadan; vay öküz vaaaay! bu erkekler böyle kızım. ama o herifte değil de soyunu sürdürmek için ondan çocuk yapan kadında suçu bulurum ben.

bir adım atsaydın koşmaya başlardım belki; canımm. yazık sana.

alo sen nerdesin; onu alo denilebilen bir alete sorsan nasıl olur? mesela 't' ile başlıyor hani kulağımız tutuyoruz falan.

ara bakalım ara bulursun ben gibi; bulamaz tabi nerden bulacak. derdine yansın şimdi.

ay halini geciktiri habın ismi; ay hali ne ya? hani ayın dolunay hali gibi mi? ayrıca tabi ki de hab değil, hap canım. göçmen misin ki acaba, ana dilini öyle yamuk yumuk konuşuyosun?

ağaçların kesilmesinin duyguları; bir insan, bir hayvan, bir ağaç.. bunların hepsine yapılan şiddet aynı duyguyu uyandırır, çünkü canlıdır. yapma yani, kesme e mi?

aşkı memnudaki mor koltuk; haaa seni hatırladım ben. bi tane mal vardı benim yaprak dökümünü eleştirmeme sinir olmuştu da, neymiş efendim nette aşkı memnudaki koltuğu arıyormuşta tesadüfen görmüş hepimiz kompleksliymişiz. de bakiim osun di mi?

barınaklar olmasaydı nolurdu; türkiye'de barınaklar çokkkk kötü durumda, ama yine de olmasalardı daha kötü olurdu.

başlarım sevgililer gününe; bence de yaa. sıktı yani.

benden maskemi çıkartmamı istemeyin; ne maskesi be?

benim itim kayıp oldu; salak burada mı bulacaksın onu? blog blog geziyo hayvan sanki.

beni çok sinir ettiniz; sen de beni sinir ettin

bi programcı seç ve hemen döv; esra ceyhan. bence de hemen döv.

birileri facebook hesabımı çalmaya çalısıyor ne yapabilirim; şifreni değiştir kuş beyinlicim.

birilerini dövmek istiyorum; ben de.

bu erkeklerle ne konuşulur; ay ne konuşucasksın Allah aşkına? bir öküzle ne konuşulabilir? düşün, elbet bulursun.

blogunu duyur; haaa o mu? çok kolay. diyeceksin ki, size iki tane don hediye edeceğim, ama önce izleyicim olun, sonra bloğunuzda beni ve donlarımı yazın, ardından haftasonu gelip evi temizleyin, bir kısmınız ütüye girişsin, bazılarınız ayaklarımı yıkasın suyunu içsin. sonra düşünüp taşınıp birinizi bu ödüle layık göreceğim. don bu, hava değil!
bu kadar basit!

cinden top getirsem nasıl olur; çin herhalde di mi? valla gülüm burda top mu yok be?

dana ile ilgili lakap; ne istiyorsun danadan? işin gücün mü yok?

doğal çektirilmiş doğal fotolar; ama illa doğal olsun yani.

dünyanın en uyuz köpegi; ahan da bizim sitenin köpeği. o kadar şirinlik yapıyorum bi takla atmadığım kaldı kafasını bile kaldırmıyor. anca bütün gün malak gibi yatsın.

emlakçıların üçkağıtçılığı; anam hangi birini anlatayım? bunlar hep üçkağıtçı, ne yazık ki.. bi tanesi vardı ama çok iyi insandı.

eeee bişeyler izlemek istiyorum örnek verin;
bize ne be?

erkekleri nasıl peşimden koşturabilirim; bu zekayla biraz zor.

esraceyhan kocasindan neden ayrildi; adamın canına tak etmiştir kızım naapsın zavallı.

ezber film izle; doğru buraya.

evdekı esyaları yenıleme; para lazım paraaaaaa

eşim benim yemeklerimi beğenmiyor; zıkkım yesin, kesin anam daha güzel yapıyor falan da der. boşver.

face de tanımadığın kişilerin fotolarına bakma; tanımadığın birinin fotoğraflarını açıp bakmayı denedin mi canım? hani belki işine yarar diye söylüyorum.

facebookum yok facebook hesabi aç; lan amma kıtsınız haa. git sayfaya eşşek kadar yazıyo zaten hesap aç diye. anaaam ne biçimsiniz be!

gercek kızlara giydirme oyunu; çüşşşşş!

gidi gidi verdim istanbula; aferin iyi halt ettin.

görümceyle anlaşamamk; hiç çabalama bence, o da boşa emek.

gıcıklığına neden abla derler; gerizekalı onlar ya. al bi tane de bizde var.

hanımın çifliğinde bebek düşecekmi; bekle de gelecek bölüm yayınlanınca öğrenirsin. google dediğin de müneccim boku yememiş herhalde.

hayvan barınakları yemek artıklarını alır mı; alır tabi almaz mı hiç.

hayanlara eziyet edeleri izle; Allah o eziyeti yapanaların da senin gibi ruh hastalarının da belasını versin! pislikler sizi!

hiçbir iyilik cezasız kalmaz; hah işte ben de tam onu diyodum.

insanların hayvanlara karşı saygıları; yok canım. ne yazık ki yok...

iran kedisini nasıl alıştırırım; o var ya öyle zor ki. aslanı bile terbiye edersin de bu cadılar burunlarından kıl aldırmaz. hemen bir örnek vereyim, bizimki akşam eşimin yanına geldi mırıldadı azıcık, koskoca 35 yaşındaki adamı maymun etmiş ki tepkisi şu oldu 'ayyy kızım yanıma gelmiş sevdirmek istiyo çabuk olmalıyım'. elinde ne işi varsa attı bi kenara hanımın gönlünü yaptı, 2 dakika sonra bi de zılgıt yedi oturdu aşağıya. zor zanaat yani.

istanbul kopek barınaklarından satın alma hemen simdi; napıcaksın o kadar acil??

içime şeytan kaçtı ne yapmalıyım?; hakkaten manyaksınız ya

japon balıkları neden ters yüzüyor bide yemeğini yemiyor; güzelcim o gidici ben sana diyim..

kadının üstündeki bütün çamaşırları çıkarmış resmi hadi çıksın lütfen; haaa lütfen diye yalvarınca olacak sanki. belli mi olur belki google amca insafa gelir. mal seni!

kaç yaşındasın google amca; bilemicim

kaş ekimi ebru şallı kime yaptırdı; paran yetmez be gülüm.

kediler niçin uyuzdur; hoşşşt sensin uyuz!

kedi uyutma makineleri; istersen ayağında salla bazen uyuyorlar o şekilde.

keşke herşey rüyalardaki gibi olsa; keşkeeeeeeee

kekolar foto; haha işte buna çok gülerim. elimde çok acayip keko fotoğrafları var, bana mail at sana blog adresleriyle birlikte yollayayım istemediğin kadar keko görürsün.

kediler ve köpekler regl olur mu; e heralde yani.

kocadan araba kullanmak öğrenilmez; bak o tecrübeyle sabit. bir de şu boyutu var ki, öğrendikten sonra ne güzel kullanıyorsun iyi öğrettim diyorlar, bu da tecrübeyle sabit.

kızgınlık anında hanıma seni boşuyorum demek geçerli olur mu?; o hanım var ya, seni öyle bir yolar ki feleğin şaşar. demedi deme edebinle otur aşağıya. kim bilir ne yaptın da kadını çileden çıkarttın.

manda boku niye yemez; aaaa yenmez mi hiç?? kim dedi sana öyle? bi dene bakalım nasıl seveceksin.

nasıl yaptın bunu bana bir daha dönme sakın ha; aldattı mı hayvan?

nasıl araban var; ayy çok şeker. böyle küçücük bişey, ama aramızda büyük bir aşk var.

neden piskopatlar beni buluyor; ben de bu soruyu kendime sıkca soruyorum.

niye kilo vereceksiniz manyakmıyız; kardeş yaz geliyo haa sen de ver bence.

hasta site:blogspot.com; sen bütün hepimize birden toptan hasta diyosun şimdi, doğru mu?

Bir de işin ayrı boyutu var(mış), yahu ne kadar onun kıyafeti bunun çantası araması oluyormuşta ben ayakta uyuyormuşum. Boşa geçen yıllarıma yazık arkadaş! Kendi kendime diyordum ki bazı moda blogları neden embesillerin anlayabileceği seviyede başlık atıyorlar? Meğer bundanmış, bakın aramalara;

neclanın kıyafetleri nişan ve bütün kıyafetleri
aşkı memnudaki sarışın kız
neclanin kiyafetleri
neclanin nisan kiyafeti
neclanin sac modeli
neclanın saçı
ferhundenin çantasi
yaprak dokumu kiyafetler
aşkı memnu peykerin gözleri lens mi
aşkı memnudaki nihal kısamı
fahriye evcenin makyaj çantasında neler var
nihalin nişan kıyafeti
ferhundenin botları
ferhundenin çantası
yaprak dökümü necla nişan kıyafeti
aski-memnu daki nisan kiyafetleri foto.

İsteyen bu başlıkları da kullanabilir arkadaşlar, benim için sorun yok.Tamamen helaliniz yani.

11 Şub 2010

Oyuncuymuş, Bana Ne?

Ne zaman tv açsam, abidik gıbidik programlardan birinde 'mutlaka' şöyle tartışmalar oluyor;
1- Mankenden oyuncu olur mu olmaz mı?
2- Eğitim şart mı?
3- Dizi çekmek çok zor.
4- Haftada 90 saat dile kolay, bir film gibi adeta.
5- Aşk-ı Memnu bi taraflarına batmış olacak ki, o sıkıntıyla tam isim de veremeden laf sokma çabası içerisinde; artık uyarlamalardan sıkıldık, o onun amcasına bu bunun yeğenine sulanıyor, öpüşme sahneleri gırla, nereye gidiyor bu toplum?.
6- Şarkıcılar, türkücüler dizilerde oynasın mı?.
7- Herkes tiyatroya gitsin, tv izlemesin tiyatro kültürdür, tv ise avam.
8- Sinema sektöründe bir birlik beraberlik yok, haklarımızı koruyamıyoruz.

Ya bıktım sizin sorunlarınızdan be kardeşim! Ne oyuncuymuşsunuz, ne tiyatrocuymuşzunuz, ne bitmez dertleriniz varmış konuş konuş sonunu getiremediniz arkadaş! Vay be!
Yok dizisi 90 dakikaymışta, çok zormuşta, öpüşüyolarmış, yalan dolan varmış, ayıpmış oymuş buymuş. Her hafta bilmem kaç para maaş alırken öyle cak cak ötüyo musun acaba? Dizinin uzunluğuna burun kıvırırken maaşının çokluğu hakkında bir kelime duyamıyoruz nedense.

Bi susun, bi gidin. Ülkemde başka meslek grubu mu yok be? Niye hep sizi dinliyoruz? Neden hem para kazanıyorsunuz hem de bıdı bıdı ediyorsunuz?

Ben sizden sıkıldım, biraz da taksicilerin sorunlarını dinlemek istiyorum, kasaplar hiç mi yorulmuyor acaba? Ya da manifaturacılar? Onların canı yok mu? Bakalım gruplaşmışlar mı? Haklarını koruyabiliyorlar mı? Hımm? Toptan çivi ithalatı yapan bir firmanın müdürünü çıkarın tv'ye, onu izleyeceğim. Ya da arap sabunu üreticileri, ne bileyim, iş mi yok Allah aşkınıza? Hep oyuncular hep tiyatrocular, bize ne ya?

Al işte grafik tasarım okudum ben, güzel sanatlar sınavına hazırlandım inek gibi çalıştım 6 ay evden dışarı çıkmadım. Kurs-ev, ev-kurs. Sonra sınava girdim, 4000 kişi de benimle birlikte yarıştı, kazandım, okudum binbir zorlukla, sınav stresleriyle. Mezun oldum, şimdi her eli mause tutan tasarımcı geçiniyor. Ne yapalım? Program program gezelim, anlatalım mı? Kim konuk alır kim dinler? Kimi ilgilendirir ki? Ben bile anlatırken sıkıldım yani. Eee bu tiyatroculara ne oluyor? Onların sorunundan bize ne ki? manken oyunculuk yapıyorsa yapsın, çokta tınn. Size müstahak! Herkes yapsın!

Hatta dağılın len, ben de yapıcam!

8 Şub 2010

Öncesi-Sonrası

Geçenlerde araba işlemlerini hallederken bir kendini bilmez (noter olabilir) bana, 'kızlık soyadınız?' dedi. O an öyle bir sinirlendim ayrıca utandım ki kalakaldım, 'hı? ne?' diye saçmalamış bile olabilirim.
Düşündüm, erkekler için niçin böyle bir ayrım yok? Evlenince onların soyadını alıyoruz buna ayrı bir gıcığım zaten (bknz.) ama bizler için bir de cinsel hayat ayrımı yapılıyor. Yani yaptın mı yapmadın mı? Seviştikten önceki ve sonraki soyisim, çok komik değil mi?
Bazı salaklar anlatır, 'ben kızken bıdı bıdı'. O ne ya? Bana ne yani fi tarihinde yaptığın aktivite öncesi sevişip sevişmediğinden?

Kız-kadın.

Düşündülkce gıcık oluyorum, ayırca bunun sağlamasını nasıl yapacaksınız ki? Belki kız gitti evlenmeden yattı adamla, ama hala kızlık soyadını kullanıyor, olur mu? Ya da evlendiler ama bir takım sorunları var, dişi kişi hala kız. Ne olacak şimdi? Kadın kadın diye sesleniyoruz.

Ya erkekler için de böyle abidik gubidik bir kıstas olsun, ya da bizi kendi halimize bırakın arkadaş! Azıcık adalet istiyorum.

6 Şub 2010

İstanbul, Bir Kitap, Alıntılar ve Sokak Köpekleri

- 'Kore'den insanlar getirmeyi düşünüyorum, bu sokaktaki köpekleri toplasınlar yesinler.'
Bedrettin Dalan (1986 sonlarında, bir hayvansever ekibiyle görüşmeden).

- 'Hayatımda hiç bu kadar perişan, aç, sefil, mahzun bakışlı, kalbi kırık sokak köpekleri görmedim.'
Mark Twain

- 'Hepimiz biliyoruz, hiçbir Avrupa şehrinde sokak köpekleri sokakta gezmiyor. İstanbul sokakları ise köpekten geçilmiyor. Ben diyorum ki bunu bir sorun olarak görmekten vazgeçelim. Sokak köpeklerinin bakımı ile ilgili olarak bir proje geliştirelim ve İstanbul sokak köpekleriyle ünlü bir şehir olsun.'
Ezel Akay

- 'Kuşsuz, ceylansız, kelebeksiz, tavşansız, kedisiz, köpeksiz bir dünyada kimse mutlu olamaz, bunu bilmenizi isterim. Öyle bir dünya isteyen ruhsuzlara izin vermeyin. Biz yok oluyoruz, siz olmayın.'
Pako (Hürriyet, 26 Aralık 1999)

- 'Belediyeler artık, bu saçma sapan sokak köpeği severlerin baskısından kurtulup, uygar dünyanın yöntemleri ile sokaklarda bir tek başı boş ve sahipsiz köpek bırakmamalıdırlar. Yolu bin kez yazdım. Bir kere daha yazayım.. Her belediye kendi köpek toplama ve bekletme merkezini kurar. Merkezin kapasitesi ve toplanan köpeklerin sayısı dikkate alınarak bir süre belirlenir. Her getirilen köpek merkezde bu süre içinde kendisini sahiplenecek birini bekler. (...) Süre içinde sahiplenilmeyen köpek uyutulur.'
Hıncal Uluç (Sabah, 29 Ekim 1999)


Alıntılar mideme yumruk gibi oturan, içimi küle çeviren bu kitaptan.

26 Oca 2010

EZBER

Hep seni sevdim, giderken bile,
Yalnız senin olmak bildiğim tek hayat...


Önceki akşam İz TV'deki belgeselin son dakikalarına denk geldim, neymiş bu neymiş diye çok meraklandım. Tanıtım yazısında 'Ezber' diyordu, oyuncularla sohbet edilirken herkes pek bir neşeliydi fakat yüzleri gözleri çamur içerisindeydi. Hangisi hatırlayamıyorum bir kadın, 'hayvan olmak başka birşey, hayvan sevmemek başka, ama insanken hayvanlaşmak bambaşka' gibi birşey söyledi. Ağzım açık bakakaldım, ne kadar doğru konuştu diye.

Bugün öğlen yine İz TV'de denk geldim, bu defa 20 dakikadan fazla vaktim vardı anlayabilmek için, gözyaşları arasında dinledim, izledim, baktım, düşündüm, dünya ne kadar kötü dedim, insanlık ırkı ne kadar adi, sonra çok güzel çok iyi insanlar da var dedim, keşke o ekipte olabilseydim, çay getirip götürseydim o bile benim için büüyk mutluluk olurdu dedim, neden bu kadar geç haberim oldu diye düşündüm.
Filmin hem yönetmen hem de senaristi olan Tolga Öztorun'un ismini aklıma kazıdım, biter bitmez ilk iş internetin başına geçip filmi izledim. Ne kadar etkilendiğimi anlatmaya gerek yok galiba.
Başta yazdığım ilk dizeler ise en sonda duyduğumuz müziğin içinden iki harika cümle.



Ne diyeceksiniz, belki hala anlamadınız. Hoş anlatamadım da zaten ya, konusu, yıllardır bizim ırkımızın hayvanlara yaşattığı işkencenin yerine bir günlüğüne de olsa kendimizi koymak.

Ben bunu hep düşünüyorum zaten, kendimi koyuyorum yerlerine. Görüyorum, düşünüyorum, hissediyorum, çok ağlıyorum...
Bazen diyorum keşke düşünmesem ben de o bencillerden olsam o zaman dünya gözüme daha güzel gözükürdü. Kar yağdığında sevinç çığlıkları atar, sıcak evimde salak salak hoplardım. Yapamıyorum, buzun üstüne basan minik patileri düşünüyorum çok üzülüyorum.

Ben bu konuda çok konuşur, çok yazar, çok ağlarım.
Eğer ki bu film bir kişinin bile bakış açısını değiştirsen ne mutlu bana. Yapana da, gönüllü çalışan tüm ekibe de sevgilerimi ve kocaman teşekkürlerimi iletmek istiyorum.
Keşke herkes onlar gibi 'insan' olabilse...

Ezber filmi web sitesi.
Ezber filmi facebook grubu, (filmi videolar bölümünden izleyebilirsiniz)

13 Oca 2010

Facebook Ahhh

Annem tutturdu 'bana facebook hesabı aç' diye, oturdum yaptım. Fotoğraflarını yükledim vs, sonra sürpriz olsun diye mutlu mutlu gösterdim, çok sevindi. Buraya kadar herşey harika, sonrası?

- Hımm şimdi nasıl çalışıyor bu site?

Herşey bu soruyla başladı -ki öyle olacağını çok iyi biliyordum zaten.
Anlattım, anlattım, anlattım. Yılmadım anlatmaya devam ettim. Hali hazırda hala da ediyorum.

Bazı şeyleri yapamadı, ben el attım. İlk günler birkaç fotoğrafını ekledik, arkadaş isteklerini onayladık, profilinde fotoğraf&video paylaşmayı gösterdim, mail atmaktır derken epey yol kat ettik. Peki sonra ne oldu?
Hanım üşendi!

Herşeyi ben yapıyorum, birlikteyken birileri facebook chat'te birşeyler yazıyor, hızlı olsun diye ben cevaplıyorum. Sonradan 'ay ne biliim bununla mı uğraşıcam ayol işim gücüm var' moduna geçti, artık hem ne yazmam gerektiğini düşünüyorum hem yazıyorum.

Geçenlerde kuzenim dedi ki 'yengeciğim sen ne kadar hızlı ve düzgün yazıyorsun'. Annem de gülüyor.

Sonra ablam tutturdu ben de isterim diye. Başladık aynı şeyleri yapmaya. İyi, hoş ablam çat diye çözüverdi, yine de bazen ben bakıyorum.

İşin komedi kısmına gelelim, facebook'tan kendi hesabımı açınca yan tarafta önerme zımbırtıları var ya, orada her defasında ablamın ya da annemin profili çıkıp 'arkadaşlarını bulmalarına yardım et', ya da 'facebook'u daha etkin kullanmalarına yardım et' diyor.
İyi de bütün bunları ben yapıyorum zaten, aynı anda 3 hesap yönetiyorum, bir de üstüne yapmıyormuşum gibi tavsiyeler alıyorum. Hoş mu? Bence değil.

Bu akşam üstü de kendi çocukluk fotoğraflarımdan ekledim, tekinde iki halam, dedem, babam, ben ve babaannem var. Çok eski, çok güzel bir kare bence.
Herkesi etiketledim, isim verdim. Amcam sen gel topunu değiştir, benim 'babaannem' yazdığım etiketi 'annem' yap, 'dedeciğim' dediğimi 'babam' yap, '... halam' dediğimden halam sıfatını çıkart falan. Bi sinir oldum anlatamam. Bu amcam da ailede en çok sevdiğim insandır, bişey de diyemedim ama kendisini arayıp sormak istiyorum,
1- O fotoğraf kimin arşivindeydi?
2- Facebook'a koyupta bütün akrabaların görmesini sağlamak kimin aklına geldi?
3- Kimin profilinden eklendi?
4- Senin baban aynı zamanda benim de dedeciğim olamaz mı? Niye gereksiz bir sahiplenme yaşadın?
5- Şu anda Lale'nin fotoğrafları diyor ama etiketlerde dedem babam olarak, babaannem de annem olarak gözüküyor. Teknik olarak mümkün değil yani.

Amca, sen bir yerinde dursan.